نوشته‌ها

طراحی مد لباس
طراحی مُد یک کار هنری است که در حوزه تولید پوشاک و لوازم مربوط به سبک زندگی و تحت تأثیر اوضاع فرهنگی و اجتماعی در یک دوره زمانی مشخص انجام می پذیرد.
در بیشتر طراحی های زیبا اصول هنری ثابتی همواره وجود دارد و ا گر کسی از این اصول ابعاد، تعادل، رنگ، هارمونی و … استفاده کند، قادر خواهد بود طرح خوبی بیافریند.
اید هآل ها، اصول و تجربیات تاریخی پوشاک، ارزش قابل توجهی برای طراحان دارد؛ بنابراین یک طراح مد باید به عوامل مختلفی توجه داشته و از تجربه و علم کافی برخوردار باشد.پس از مطالعات لازم، اولین مرحله کار طراح، کشیدن طرح بر روی کاغذ است.
طراح با استفاده از عناصر خط، رنگ، بافت و تناسب، لباس را طراحی میکند در مرحله ی دوم، الگوساز شکل و اندازه تکه های لباس را بر کاغذ پیاده میکند.مرحله ی سوم، دوخت است. خیاط قطعات طراحی شده را به هم متصل میکند تا فرم نهایی لباس پدیدار شود.
استایلیست کسی است که تکه های مختلف لباس و در نهایت، زیورآلات و لوازم را ترکیب بندی میکند.
اما مرحله طراحی، خود شامل 3 بخش است:
الف. فرم ظاهری: بر ترکیب کلی لباس از نظر میزان پوشیدگی یا تاکید بر پوشش بخش خاصی از بدن یا ترکیب بندی لباس از نظر تعداد قطعات و هارمونی رنگ و اندازه آنها دلالت دارد.
ب. طراحی ساختاری: بخش پایه ای طراحی است و شامل طرح یقه، آستین، جیب، بالاتنه، پایین تنه، مسیر دوخت ها، رنگ، جنس و بافت می شود. معمولاً دو رویکرد در طراحی ساختار لباس وجود دارد. یکی که با توجه به نمایش حجم بدن با فرمول های دقیق مبتنی بر آناتومی طراحی میشود. بدیهی است در این ساختار نمایاندن بخش هایی از اندام ها و
بدن چه به صورت عریان و چه توسط لباس بن مایه اصلی ساختار لباس است.
ج. طراحی دکوراتیو یا تزیینی: که بخش الحاقی و ثانوی لباس است و برای غنی ساختن طرح، بدان اضافه می شود. طرح پارچه در بسیاری از موارد میتواند به عنوان بخش تزیینی به شمار آید.
نقوش غالب در طراحی تزیینی عبار تاند از:
الف. نقوش طبیعت گرا: مانند نقوش انسان، گیاهان، گل ها، جانوران و مناظر؛
ب. نقوش انتزاعی: در این نوع طراحی،عناصر موجود مستقیماً بیانگر طبیعت نیستند؛
ج. نقوش تاریخی: در آن از عناصر تاریخی مانند بناها استفاده می شود؛
د. نقوش هندسی: در آن از شکل های هندسی مانند مربع، دایره، مثلث و … با استفاده از قواعد خاصی استفاده می شود؛
ه . نقوش نوشتار: در آن از حروف و نوشتار استفاده میشود.
البته از ترکیب دو یا چند عنصر تزیینی نیز برای بخش دکوراتیو لباس استفاده میشود.

تعریف پوشاک، اهمیت و عوامل مؤثر بر شکل گیری شاخص های آن در تاریخ ایران:
لباس به وسیله ای گفته میشود که توسط آن تمام یا بخش هایی از بدن با اهداف مختلفی پوشانده میشود.
شکل و فرم لباس در هر فرهنگی تابع تعریف و هدف آن فرهنگ از به‌کار گرفتن لباس است. غلامعلی حداد عادل در کتاب »فرهنگ برهنگی و برهنگی فرهنگی« در تعریف »پوشاک« در فرهنگ ایران مینویسد: در زبان فارسی واژه»پوشاک«ازمصدر»پوشیدن« گرفته شده که به معنی پنهان کردن و از نظر دور کردن است.
آنچه از واژه های پوشش، پوشاک و پوشیدن فهمیده میشود، این است که لباس وسیله ای است برای پنهان‌کردن تن و ننمایاندن آن. به نظر میرسد مقصود و هدفی که مردم ایران از لباس در نظر داشته اند به طور مستقیم در معنای این واژه جلوه گر شده است. ا گر به ریشه َلبس« کلمه لباس هم رجوع کنیم شبیه همین نکته را در خواهیم یافت.
مصدر»لبس در عربی به معنای به اشتباه افتادن و چیزی را با چیز دیگر همانند پنداشتن و چیزی را به جای چیز دیگر گرفتن است و لبس در عربی به معنی شبیه و اشکال و عدم وضوح آمده است.
با این توصیف میتوانیم بگوییم مؤلفه های مؤثر برفرم وترکیب لباس در طول تاریخ کشور عبارتاند از:
الف. نحوه زندگی، اسکان و اوضاع اجتماعی
ب. جنگها و اوضاع سیاسی و نوع حکومت
ج. شرایط و اوضاع اقتصادی و پیشرفت تکنولوژی
د. اعتقادات مذهبی و آداب و رسوم
هـ . نظام طبقاتی حاکم برجامعه
و. روابط فرهنگی، اقتصادی و سیاسی با سرزمین های مجاور