نوشته‌ها

شاید خیلی از ما به کار خاصی علاقه داشته باشیم اما به دلیل محدودیت هایی که خودمان در ذهن خودمان پرورش دادیم هیچوقت سراغ آن حرفه و کار نرفته باشیم.

مراحل کار:

اطمینان حاصل فرمایید که تمام تجهیزات مورد نظر را تهیه کردید:

به یک کیف خیاطی و یک کیف پارچه نیاز دارید به طور دقیق تر نخ ، سوزن ، متر و سنجاق قفلی و

دقت کنید چه چیزی مد شده است:

به پاساژ و مراکز فروش پوشاک بروید و دقت کنید که چه چیزی مد است و فروش خوبی دارد. دقت کنید افراد دیگر چه مدل لباس هایی پوشیده اند.

پارچه ها را خوب بشناسید:

برای شروع بهتر است به نزدیک ترین پارچه فروشی بروید و انواع مختلف پارچه ها را مشاهده کنید ، برای مثال اگر در ذهن خود لباس شب پولک داری برای طراحی مد نظر دارید پارچه را به اندازه کافی خریداری نمایید و یا مد نظر بگیرید.

طرح و مدل خود را روی کاغذ بکشید:

بهترین کار همیشه برای شروع، کشیدن طرح اولیه و پرورش ایده شماست، نیازی نیست که نقاش خوبی باشید اما سعی کنید تمام نکات مد نظر شما در طرح گنجانده شود که بعد از شروع کار نکته ای از یاد نرود ، بهتر است در هر مدل پوشاکی 2 یا 3 طرح از جلو و پشت و یا کنار کشیده شود. همچنین می توانید از یک شابلون بدن خانم و یا آقا استفاده نمایید و طرح لباس خود را روی آن کامل کنید.

طرح خود را بدوزید:

حال بعد از طی مراحل قبل ، سخت ترین مرحله شروع دوخت لباس است که برای بار اول بسیار دشوار به نظر می رسد. اما برای شروع بهتر است از والدین و یا اطرافیان که خیاطی بلد هستند کمک بگیرید. الکو زدن یکی از راه های شروع کار است ، اما قالبا الگو ها باید تهیه شوند و یادآور می شوم که طراح های بزرگ مد و فشن نیازی به الگو ندارند. به نقاط دوخت دقت کنید و توجه کنید که برای طرح اولیه نیازی به استفاده از چرخ خیاطی نیست ، و با کوک های ساده و ریز اجزای مختلف را به یکدیگر مرتبط نمایید. و در مرحله آخر بعد از تمام شدن می توانید دوخت اصلی را بزنید.

بعد از اتمام کار سعی کنید کار خود را بفروشید:

بهترین روش برای فروش پیشنهاد به همسایه و دوستان خود است. بعد از اینکه متوجه شدید به اندازه کافی پیشرفت کردید به مراحل بعدی کار فکر کنید.

یک ایده خوب، فروش انواع مختلف لباس ها می باشد.

مشتریان از اینکه شما تنوع خاصی در مورد محصولات خود دارید خوشحال و جذب کار شما می شوند.

حتی اگر چیزی نفروختید مایوس نشوید. 

بیشتر تمرین کنید و سعی کنید سبک ها مختلفی را امتحان کنید. در نهایت اگر به مشکل برخورد کردید روی دامن زنانه تمرکز کنید که ساده و زیبا هستند که مشتریان حاضر به پرداخت پول خوبی برای این مدل طرح ها هستند.

 

 

 

 

 

تاریخچه رسمی طراحی لباس به ابتدای قرن نوزدهم زمانی که طراحان به طراحی لباس برای مجالس اشرافی می پرداختند بر می گردد. در آغاز تنها ثروتمندان از عهده هزینه این طراحان بر می آمدند. چارلز فردریک ورس، اولین مزون لباس را در پاریس برگزار کرد و مردم را تحت تاثیر طرح های خود قرار داد. از آن پس مزون لباس او مزون ورس نامیده می شد. پائول پوارت، طراح دیگری بود که باعث به وجود آمدن تغییراتی در شیوه های طراحی لباس در پاریس شد. او شیوه های کلاسیک را با شیوه های جدید در هم آمیخت و لباس هایی با طرح های جدید عرضه کرد. از این رو در اوایل قرن نوزدهم، پاریس به مرکز طراحی لباس تبدیل شد و کشورهای دیگری چون بریتانیا به طراحان پاریسی وابسته بودند. درطول قرن بیستم طراحان آمریکایی به کار طراحی لباس روی آوردند. کلوین کلین و رالف لارن از این جمله اند. طراحان آمریکایی عمدتا به طراحی لباس برای نسل جوان می پرداختند. این طراحان به طراحی لباس های ورزشی نیز روی آوردند. در حال حاضر طراحی لباس به دو روش انجام می شود. روش اول روش هات کوتر (Haute Couture) نام دارد. در این روش طراحی لباس بنابر تقاضای شخص مشتری و اتفاق نظر در مورد الگوی لباس انجام می شود. از طرف دیگر در روش دوم از لباس های از پیش تهیه شده ای که برای عموم مردم تولید می شوند، استفاده می شود. در این حالت شخص از میان طرح های مختلف لباسی را که با شخصیت خود متناسب می یابد، انتخاب می کند. قیمت لباس هایی که به هریک از این دو روش تهیه می شوند، متناسب با خریداران این برند ها متغیر است. تا سال 1950 طراحی لباس به روش هات کوتر (Haute Couture) انجام می شد. در آن زمان طراحان لباس برای هر شخص به طور اختصاصی به طراحی لباس می پرداختند. پارچه هایی که برای این منظور به کار گرفته می شد، گران قیمت تر از پارچه های معمول بودند و با دقت فراوان دوخته می شدند.

در حال حاضر همه رسانه ها علاقه مندند که این روش همچنان ادامه یابد. لباس های از پیش تهیه شده برای عموم مردم تولید می شوند، با این وجود به تعداد کمتری تولید می شوند وعمدتا در هفته های مد به بازار عرضه می شوند. ایالت ها و شهرهای مختلف قاره های مختلف، قطب های طراحی لباس هستند و مدهای امروزی از همین شهر ها و ایالت ها پدیدار می شوند. به عنوان مثال، در آمریکا، شهر نیویورک قطب طراحی لباس است. از دیگر مناطقی در آمریکا که طراحان لباس مشهوری دارد می توان شهرهای لس آنجلس، سانفرانسیسکو و میامی را نام برد. لندن، قطب طراحی لباس در بریتانیا است. اگرچه صنعت طراحی لباس لندن سرعت بالایی نداشته است، اما در حال حاضر با ترکیب طرح های سنتی و روش های جدید به ایده های غیرمتداول و نو روی آورده است. طراحی لباس در فرانسه بیشترین قدمت را دارد. آنها با افزودن تزئینات جذاب به لباس ها به ارزش آن ها می افزایند. مراکز طراحی لباس در ایتالیا عبارتند از میلان و فلورانس. اگر به دنبال لباس هایی با پارچه های گرانبها هستید بهترین انتخاب برای شما شهر توکیو در ژاپن است. در حال حاضر طراحان لباس در طرح های خود از مواد اولیه متنوعی استفاده می کنند. لباس های زنانه و مردانه بسیار متنوعی از انواع پارچه ها موجود است. در این طرح ها قیطان دوزی، رشته دوزی و منجوق دوزی نیز یافت می شود. به طور کلی در حال حاضرهر طرحی به هر میزانی و از هر جنس پارچه ای را در بازار می توان یافت. این امرنشان می دهد که چگونه با رواج طراحی لباس در میان عموم مردم، دسترسی همگان به آن آسان شده است.

۵ قانون برای طراحی لباس با پارچه

قانون اول : هر قدر طراحی لباس پیچیده تر باشد ، پارچه آن باید ساده تر باشد

لباس هایی که طرح ها و ساختار پیچیده تری دارند ، نیاز به پارچه هایی دارند که تمرکز را بر روی طرح لباس نگه دارد و بر روی پارچه جلب نکند . در واقع پارچه و ساختار لباس هر دو به کمک هم می آیند . پارچه هایی که طرح های شلوغ دارند مانند پارچه های گل گلی را حتما با لباس هایی با طرح های بسیار ساده استفاده کنید.

قانون دوم : هیچ وقت به پارچه فشار وارد نکنید

اجازه دهید که وزن طبیعی و دراپه های عادی بر روی لباس و پارچه اعمال شود و فرم لباس را شکل دهد . اگر وزن و شکلی که شما به پارچه می دهید متناسب با نوع آن نباشد فرمی بد شکل به آن می دهد .  در نظر بیننده شما را طراح یا خیاطی ناموفق و نا بلد جلوه می دهد و از کیفیت کارهای شما به وضوح کم می کند . به طور مثال لباسی که طراحی کردید اگر ساختار سخت و محکمی دارد باید از پارچه هایی استفاده کنید که بتواند این فرم را به خودش بگیرد و به اصطلاح شل نباشد .

قانون سوم : با توجه به شخصیت خود پارچه طراحی کنید

هر پارچه ای شخصیت و صدای خودش را دارد که با توجه به برش ها و دوخت ها شما می توانید شخصیت آن پارچه را بارز تر و برجسته تر کنید . از دراپه دادن و پلیسه کردن پارچه های ضخیم خودداری کنید زیرا آنها برای طرح ها و لباس های یک سره و صاف بهتر هستند . در عوض از پارچه های لخت برای دراپه کردن استفاده کنید .

قانون چهارم: از پارچه هایی با وزن ها و فرم های مختلف استفاده کنید


برای اینکه کالکشن شما داینامیک بیشتری داشته باشد از پارچه هایی با وزن های مختلف استفاده کنید تا از حالت یکنواختی خارج شود . استفاده از پارچه هایی با هویت های مختلف یعنی فرم های لباس متفاوت و مختلف .

بسیاری از برندها در طراحی لباس از هر طرح و الگو دو بار برش می زنند تا آن را با دو مدل پارچه امتحان کنند . زیرا استفاده از هر پاچه هویت جدیدی به لباس می دهد . به طور مثال یک ترنچ کت با یک پارچه کتان برای استفاده روزانه مناسب است و با پاچه ی ابریشمی برای یک مهمانی شب یا لباس رسمی . البته استفاده از دو پارچه تنها برای هویت لباس نیست و گاهی برای بررسی هزینه ها یا نحوه فرم گرفتن بر روی لباس ها و انسجام آنها و شکل نهایی کار استفاده می شود .

قانون پنجم : تا رسیدن به نتیجه کامل پارچه را نهایی نکنید

بسیاری از طراحان و خیاطان برای طراحی لباس از پارچه در ابعاد کوچک استفاده می کنند اما گاهی نتیجه و فرم نهایی ، دراپه ها و چین ها بر روی ابعاد بزرگ نتایج متفاوتی از ابعاد کوچکتر دارند پس تا زمانی که از نتیجه بر روی لباس اصلی مطمئن نشدید پارچه خود را نهایی نکنید.